روش متداول این روزها این است که صاحبان صنایع مدیران همان صنایع می­شوند. این موضوع سبب شده تا کنترل بر صاحب و مدیر امری محال باشد. این محال منجر به زوال مدیریت و لختی سازمان وصنعت می­شود. واضح است که هرجا که کنترل بر عملکرد و بهره­روی نباشد نتیجه همین است. مهمتر از اینکه مدیر صاحب تمام صنعت است، مسئولیت نتیجه برای صنعت است نه تنها برای مالک صنعت بلکه برای فعالان بعلاوه برای بقیه همکاران و رقبا. رشد یک صنعت به تنهایی اتفاق نمی­افتد. قبلا هم گفتیم «رشد اتفاقی جمعی است» و تنهایی صورت نمی­گیرد. دور از انتظار است که به عملکرد مدیری کنترل و نظارت نشود ولی در مسیر درست و رشد بماند. بهترین ابزار این کنترل نگاه ناظران کارشناس از بیرونی به سازمان است. کارشناسانی که انتفاعشان صرفا انتقاد منتج به رشد برای سازمان باشد. استخدام این کارشناسان که به عنوان مشاوران به سازمان­ها نظارت کرده و مشاوره­های مشخص می­دهند بعضا در فرهنگ سازمانی جامعه ما هنوز تعریف نشده و بسیارند بنگاه­های اقتصادی بزرگ و کوچک که مقاومت می­کنند در برابر این راهکار.

مقاله

بازارکسب و کارکنترلمدیریت

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *